Το τσιγάρο

Το πακέτο με τα τσιγάρα τελειώνει. Κοιτάζοντάς το είμαι για άλλη μια φορά στη φάση “νεκρός χρόνος” .  Πώς σταμάτησα τον αθλητισμό για να αφιερωθώ περισσότερο στο διάβασμα, πώς από εκεί που απεχθανόμουν τους συνομήλικους δεκαεξάχρονους καπνιστές έγινα ένα με αυτούς. Τί με οδήγησε όμως εκεί…

Έχω συζητήσει με πολλά άτομα για το τσιγάρο. Οι περισσότεροι μου είπαν οτι το ξεκίνησαν σαν εκτόνωση. Το τσιγάρο γι’ αυτούς ήταν αγχολυτικό και φάρμακο για τη στεναχώρια τους. Κανένας δε μου είπε οτι ήταν αδύναμος χαρακτήρας όπως εγώ, κανένας δε μου είπε ότι γούσταρε να αφήνεται στην παρέα και στο επαναστατικό προφίλ της εφηβείας που διαμορφωνόταν με άγνωστης μάρκας μπλουζάκια, μακρύ μαλλί και καπνό στην τσέπη.

Το τσιγάρο για ‘μενα ξεκίνησε σαν μια κίνηση αλλόκοτου δεσίματος με τους κολλητούς, σαν μια κίνηση ανεξαρτητοποίησης από το σπίτι, σαν μια προσωπική επανάσταση, πράγματα που συνηγορούσαν στη διαπίστωση του πόσο αδύναμος ανθρωπάκος ήμουν και μάλλον παραμένω μην έχοντας προσπαθήσει να το κόψω. Δεν είχα “σοβαρούς λόγους” να το ξεκινήσω και νομίζω ποτέ δεν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να το ξεκινήσεις.Όλα αυτά που άκουσα κατά καιρούς τα θεωρώ μαλακίες. Κι αν είχα κωλοκατάστάσεις στο σπίτι και στο μυαλό μου σαν έφηβος ποτέ δεν το απέδωσα εκεί. Μόνο στο αδύναμο του χαρακτήρα μου.

Τέλοσπάντων.

Κάνω πάλι αυτό το σπαστικό πώς-θα-ήμουν-τώρα-αν-δεν το είχα ξεκινήσει.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα αν δεν αφηνόμουν σε όλες εκείνες τις ηλίθιες απολαύσεις παραμερίζοντας μαθήματα.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα χωρίς εκείνη τη σχέση στην 3η Λυκείου που έπεσα με τα μούτρα σαν το βλάκα. 

Να’μαι στο σερβίς.Στην ομάδα βόλλευ ανδρών.Στον Παναθηναικό?
Μπορεί.

Να’μαι στο Πολυτεχνείο. Κοντά σε εκείνη τη γκόμενα που πάντα γούσταρα και που μου έκανε τη ζωή κόλαση στο φροντιστήριο.

Να’μαι.Κάποιος άλλος.