Untitled .1.

Την Παρασκευή αποφάσισα να βγω.Πήρα λοιπόν τον ξάδερφό μου και ξεκινήσαμε το περπάτημα..το είχαμε ανάγκη και οι 2.Κατηφορίσαμε για Ψυρρή και σε όποιο μαγαζί μας βγάλει.

Οι Αθηναίοι , όση πίεση και να τραβάμε, όσα παράπονα κι αν κάνουμε για τη χωροταξία και την ασχήμια αυτής της πόλης, όταν βρούμε χρόνο να βγούμε, θα βρούμε τη χειρότερη τρύπα να χωθούμε, να στριμωχτούμε και να διασκεδάσουμε υπό 4ωρη ορθοστασία με βρώμικα ποτά.

Η περιοχή του Ψυρρή δε μου αρέσει.Οπτικά εννοώ.Βρώμικη περιοχή (και δεν νομίζω οτι φταίει μόνο ο Δήμος γι’αυτό,γκούχου γκούχου αθηναίε πολίτη ), κτίρια που χρήζουν αναπαλαίωσης, στενά και πολυσύχναστα τύπου καφενεία με άβολες καρέκλες και μόνιμο θόρυβο.Ας μη μιλήσω για τα αυτοκίνητα που στριμόχνωνται στα στενά στα οποία οι πεζοί πλέον πρέπει να έχουν τις ικανότητες του superman για να περάσουν (ξέρεις, αιώρηση, super όραση και τα ρέστα) μιας και τα πεζοδρόμια έχουν φτιαχτεί για στρουμφάκια.

Τέσπα μέσα στα τόσα (για ‘μένα που είμαι και λίγο ιδιότροπος) μειονεκτήματα υπάρχει ένα βασικό πλεονέκτημα. Ο κόσμος. Ξέρεις οτι θα πας και θα δεις ΚΟΣΜΟ. Από οικογένειες στα live ταβερνάκια μέχρι μεταλλάδες ( προς ευχάριστη έκπληξή μου διαπιστώνω οτι υπάρχουν ακόμα-ζήτω οι νέες γενιές)…κοριτσάκια, αγοράκια, φοιτητές, ξέγνιαστα πλάσματα που η αύρα τους έχει το χρώμα ονείρου. Δεν τους νοιάζει που κάθονται στις άβολες καρέκλες, που περιμένουν μισάωρα την παραγγελία τους, επιζητούν αυτό που εγώ ονομάζω βαβούρα, παιχνίδια αθώα και μη, βλέμματα θαυμασμού και περιπαιχτικά. Τρώνε το βρώμικο σουβλάκι, τρώνε το παγωτό χωρίς δεύτερη σκέψη για το κρύο, γελάνε, φλερτάρουν. Ζουν. Γιατί κάποιοι αθηναίοι πολίτες -και μη- έχουν το προνόμιο να ζουν όπως πρέπει να ζούμε όλοι , για λίγο όμως…τα 25 και οι βαριές υποχρεώσεις για πολλούς από αυτούς έρχονται γρήγορα. Μου λείπουν αυτά τα άδολα χρόνια, τεσπα.

Περπατήσαμε λοιπόν στους δρόμους της περιοχής , όχι πολύ όμως..βιαζόμασταν για ποτό και μουσική. Και “χωθήκαμε” στην τρύπα που μου αρέσει.Ευτυχώς δε στριμωχτήκαμε, βρήκαμε τραπεζάκι από το οποίο είχαμε μια συνολική θέα του μαγαζιού.

Η μουσική metal, industrial, gothic και τα χρόνια της εφηβείας μου (και τα επόμενα)  επέστρεφαν ένα ένα κουβαλώντας όλες μου τις πράξεις καλές και κακές.Εκεί στο ημίφως, έτρωγα όλες τις φλασιές. Πρώην, φίλους, και η σκοτεινή μεσαιωνική ατμόσφαιρα ενέτεινε το εφηβικό μου σκίρτημα. Ήταν πολλές οι αναμνήσεις και οι συζητήσεις. Συζητήσεις που την επόμενη μέρα νηφάλιος πια επιβεβαίωναν τα παραπάνω.

Η νιότη και η ανεμελιά, η αίσθηση ότι είσαι δυνατός και αλώβητος κρατάει για λίγα χρόνια, όσο τα μεγάλα σου όνειρα πριν σε προσγειώσει το μεγαλύτερο χαστούκι.Αυτό κατά το οποίο επιστρέφουν όλα αυτά που νόμισες ότι δε σε πειράζουν, αυτό που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και βλέπεις οτι δεν έγινες αυτό που θες ή οτι δε σε γουστάρεις. Αυτό για ‘μενα είναι στο χαστούκι της συναισθηματικής ενηλικίωσης και της συνειδητότητας.

Για άλλους είναι το έναυσμα να γίνουν καλύτεροι.

Σε αυτούς αφιερωμένο το επόμενο κομμάτι