Αρχίζω να πιστεύω οτι ο Φοίβος θα ανακηρυχθεί σε 2ο Χατζή με τη διαχρονικότητα που διακρίνουν τα κομμάτια του…Αυτό το “Σαν δυο σταγόνες βροχής” τραβάει στο blog μου σα μαγνήτης τις επισκέψεις…μπράβο Φοίβο!!! 
PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP
Αφιερωμένο το επόμενο στους τακτικούς φιλο-Φοιβικούς επισκέπτες μου:
Υπάρχουν οι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται καταστάσεις και πετυχαίνουν αυτό που θέλουν.Αγωνίζονται , αρπάζοντας και δημιουργώντας ευκαιρίες.Κατακτούν το στόχο με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Αυτοί είναι οι έξυπνοι.
Από την άλλη , υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν ότι με μικρά πασαλείμματα έχουν κατακτήσει τον κόσμο .. Πιστεύουν στη θεατρική τέχνη με πάθος και υποδύονται διάφορους ρόλους που στο τέλος μόνο χαμηλού επιπέδου εργάκι παράγουν στο σύνολό τους.Μπορεί να πετύχουν αυτό που θέλουν όμως γίνονται αντιληπτοί αργά ή γρήγορα. Φανερό ότι το σενάριο δε στέκει, και εκεί πάνω στον πανικό τους αυτοσχεδιάζουν ατυχώς.
Αυτοί είναι οι κουτοπόνηροι.
Η κύρια διαφορά τους? Οτι στο τέλος οι δεύτεροι δε φεύγουν ποτέ με το κεφάλι ψηλά..ή μάλλον μόνο σε μία περίπτωση : Όταν κοιτάξουν πάνω με την ελπίδα να ψιχαλίζει όταν κάποιος τους φτύνει.
Μια λέξη και τόσες πολλές έννοιες από πίσω.
Ορίζοντάς σε κοινωνικό,οικονομικό,ψυχολογικό και πόσα ακόμα επίπεδα.
Η πιο ουσιαστική έκφανση ποιά είναι?
Είναι αυτή που μας ικανοποιεί.Είναι εκείνη που αναγνωρίζουμε κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη.Είναι εκείνη που στηρίζει όλες τις άλλες.
Είναι η αυτοεκτίμηση.Η αξία “κινητήριος δύναμη”.
Συνιστώσα ή συνισταμένη,όπως και αν την αντιμετωπίσεις το σίγουρο είναι ότι η αναγνώρισή της και η αντιμετώπισή της προς ώφελος των υπολοίπων αξιών είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.Βέβαια σίγουρα υπάρχουν εξωτερικές επιδράσεις που μπορούν να την α)ενισχύσουν ή να τη β)διαλύσουν.
Όσες φορές επιχείρισα το 1ο για τους γύρω εκτιμήθηκε τόσο ώστε να θέλουν να γκρεμίσουν τη δική μου αυτοεκτίμηση.Βλέπεις το να εξυψώνεις το ηθικό μερικών και να βελτιώνεις την εικόνα που έχουν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους αυτόματα σε κάνει δεδομένο στα μάτια τους και αντικείμενο να εκθέσουν την όποια νέα κριτική τους για εσένα ως πλέον καλύτεροι,εξυπνότεροι,πιο καλλιεργημένοι,ωριμότεροι άνθρωποι.Είναι μια θεαματική μετάλλαξη.
Αν επιχειρίσω το δεύτερο,αυτόματα θα ρίξει σε μηδενικά επίπεδα την αυτοεκτίμησή μου.
Οπότε αποφάσισα να αδιαφορώ.
..μάθει στη ζωή μας να τα βρίσκουμε όλα έτοιμα.
Από το φαγητό, τα καλοσιδερωμένα ρούχα έως και έτοιμη γνώση, έτοιμο πτυχίο, έτοιμες απόψεις.
Παρατηρώντας τον άνθρωπο μέσα σε όλα τα άλλα διακρίνεις 2 χαρακτηριστικα:
α.Προσπαθεί να κάνει τη ζωή του ευκολότερη (βελτιωμένη ποιότητα ζωής=εν μέρει λοιπόν να τα βρίσκει έτοιμα)
β.Προσπαθεί αντιγράφοντας και τροποποιώντας είτε να καινοτομήσει (ο εξελιγμένος συνδυασμός αντιγραφών μεγάλο πράγμα θεωρείται νομίζω-θα μπορούσε να ονομαστεί “επιστήμη” ) είτε απλά να επιβιώνει.
Ο άνθρωπος είναι το ον που βλέπει ψηλά.
Είναι το ον που υιοθετεί στάση ζωής συνειδητά αντιγράφοντας ασυνείδητα.
Η ευκολία και η πληθώρα των επιλογών , το “δεδομένο” που νιώθουμε για ανθρώπους και καταστάσεις, η έκπτωση της αξίας “δοκιμάζομαι” και γενικότερα της αξιοκρατίας είναι που μας κάνει να αφηνόμαστε στο εύκολο και στο έτοιμο, στην αντιγραφή, στο βόλεμα.
Αντιγραφή στο διαγώνισμα.
Αντιγραφή στα “θέλω”.
Αντιγραφή στις απόψεις, καθώς η έλλειψη χρόνου ή ο φόβος της αντιπαράθεσης μας αποτρέπει να δημιουργήσουμε ή να εκφράσουμε τις δικές μας.Διπλωματικές τακτικές που αποτελούν πλέον επιστήμη. Γιατί σε αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο, πρέπει να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας , μόνο που μπερδέψαμε το σεβασμό με τη δουλοπρέπεια και την ελεύθερη έκφραση διαφορετικότητας με την αναίδεια και την πρόκληση.
Παπαγαλίζουμε λόγια άλλων , δοκιμασμένα , αποδεκτά. Τρέμουμε μπροστά στη χασούρα της λάθος κίνησης, τρέμουμε μπροστά στο ξεβόλεμα, το περασμα από τη ρουτίνα στην αμφίβολη “ποιότητα ζωής”.
Είμαστε στρατιώτες εκπαιδευμένοι στην αντιγραφή αγωνιζόμενοι να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.
Μάλλον χρειάζομαι τσιγάρα και καμιά καλή διπλωματική ατάκα για τη δουλειά αύριο…
Οκ, το “Παρά πέντε” τέλειωσε (όχι οτι το έβλεπα ανελλειπώς), σιγά σιγά θα αρχίσουν οι κλασσικές μας επαναλήψεις…. (των επαναλήψεων)…στην καλύτερη θα δούμε για 678η φορά το “Δυο ξένοι” και στη χειρότερη την αδυναμία μου..”Φρουροί της Αχαίας”… Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που συνειδητοποιείς το βαθμό εξάρτησής σου από την τηλεόραση.Συνεχές zapping με την προσμονή ότι θα πετύχεις κάτι εν εξελίξει, live , ή έστω κάτι που δεν έχει βγει από το χρονοντούλαπο της Τατιάνας. Τότε αποφασίζεις ίσως για πρώτη φορά να αγοράσεις tv-περιοδικό χωρίς το κίνητρο να είναι ο διαγωνισμός με δώρο το 5ημερο ταξίδι στις Μαλδίβες ή με τετρασέλιδο αφιέρωμα στα brownies της Βέφας, αλλά με σκοπό να ενημερωθείς λεπτομερώς για το τι σε περιμένει.Αν η ταμίας στο γειτονικό video club σε φωνάζει με το μικρό σου, αν στο “ ιιιιιιι ” λυποθιμάς κι εσύ, τότε ναι, η διάγνωση είναι στερητικό τηλεσύνδρομο..
