Έχουμε…

..μάθει στη ζωή μας να τα βρίσκουμε όλα έτοιμα.

Από το φαγητό, τα καλοσιδερωμένα ρούχα έως και έτοιμη γνώση, έτοιμο πτυχίο, έτοιμες απόψεις.

Παρατηρώντας τον άνθρωπο μέσα σε όλα τα άλλα διακρίνεις 2 χαρακτηριστικα:

α.Προσπαθεί να κάνει τη ζωή του ευκολότερη (βελτιωμένη ποιότητα ζωής=εν μέρει λοιπόν να τα βρίσκει έτοιμα)

β.Προσπαθεί αντιγράφοντας και τροποποιώντας είτε να καινοτομήσει (ο εξελιγμένος συνδυασμός αντιγραφών μεγάλο πράγμα θεωρείται νομίζω-θα μπορούσε να ονομαστεί “επιστήμη” ) είτε απλά να επιβιώνει.

Ο άνθρωπος είναι το ον που βλέπει ψηλά.

Είναι το ον που υιοθετεί στάση ζωής συνειδητά αντιγράφοντας ασυνείδητα.

Η ευκολία και η πληθώρα των επιλογών , το “δεδομένο” που νιώθουμε για ανθρώπους και καταστάσεις, η έκπτωση της αξίας “δοκιμάζομαι” και γενικότερα της αξιοκρατίας είναι που μας κάνει να αφηνόμαστε στο εύκολο και στο έτοιμο, στην αντιγραφή, στο βόλεμα.

Αντιγραφή στο διαγώνισμα.

Αντιγραφή στα “θέλω”.

Αντιγραφή στις απόψεις, καθώς η έλλειψη χρόνου ή ο φόβος της αντιπαράθεσης μας αποτρέπει να δημιουργήσουμε ή να εκφράσουμε τις δικές μας.Διπλωματικές τακτικές που αποτελούν πλέον επιστήμη. Γιατί σε αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο, πρέπει να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας , μόνο που μπερδέψαμε το σεβασμό με τη δουλοπρέπεια και την ελεύθερη έκφραση διαφορετικότητας με την αναίδεια και την πρόκληση.

Παπαγαλίζουμε λόγια άλλων , δοκιμασμένα , αποδεκτά. Τρέμουμε μπροστά στη χασούρα της λάθος κίνησης, τρέμουμε μπροστά στο ξεβόλεμα, το περασμα από τη ρουτίνα στην αμφίβολη “ποιότητα ζωής”.

Είμαστε στρατιώτες εκπαιδευμένοι στην αντιγραφή  αγωνιζόμενοι να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.

Μάλλον χρειάζομαι τσιγάρα και καμιά καλή διπλωματική ατάκα για τη δουλειά αύριο…

Για τους φανατικούς του είδους..

Το τσιγάρο

Το πακέτο με τα τσιγάρα τελειώνει. Κοιτάζοντάς το είμαι για άλλη μια φορά στη φάση “νεκρός χρόνος” .  Πώς σταμάτησα τον αθλητισμό για να αφιερωθώ περισσότερο στο διάβασμα, πώς από εκεί που απεχθανόμουν τους συνομήλικους δεκαεξάχρονους καπνιστές έγινα ένα με αυτούς. Τί με οδήγησε όμως εκεί…

Έχω συζητήσει με πολλά άτομα για το τσιγάρο. Οι περισσότεροι μου είπαν οτι το ξεκίνησαν σαν εκτόνωση. Το τσιγάρο γι’ αυτούς ήταν αγχολυτικό και φάρμακο για τη στεναχώρια τους. Κανένας δε μου είπε οτι ήταν αδύναμος χαρακτήρας όπως εγώ, κανένας δε μου είπε ότι γούσταρε να αφήνεται στην παρέα και στο επαναστατικό προφίλ της εφηβείας που διαμορφωνόταν με άγνωστης μάρκας μπλουζάκια, μακρύ μαλλί και καπνό στην τσέπη.

Το τσιγάρο για ‘μενα ξεκίνησε σαν μια κίνηση αλλόκοτου δεσίματος με τους κολλητούς, σαν μια κίνηση ανεξαρτητοποίησης από το σπίτι, σαν μια προσωπική επανάσταση, πράγματα που συνηγορούσαν στη διαπίστωση του πόσο αδύναμος ανθρωπάκος ήμουν και μάλλον παραμένω μην έχοντας προσπαθήσει να το κόψω. Δεν είχα “σοβαρούς λόγους” να το ξεκινήσω και νομίζω ποτέ δεν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να το ξεκινήσεις.Όλα αυτά που άκουσα κατά καιρούς τα θεωρώ μαλακίες. Κι αν είχα κωλοκατάστάσεις στο σπίτι και στο μυαλό μου σαν έφηβος ποτέ δεν το απέδωσα εκεί. Μόνο στο αδύναμο του χαρακτήρα μου.

Τέλοσπάντων.

Κάνω πάλι αυτό το σπαστικό πώς-θα-ήμουν-τώρα-αν-δεν το είχα ξεκινήσει.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα αν δεν αφηνόμουν σε όλες εκείνες τις ηλίθιες απολαύσεις παραμερίζοντας μαθήματα.

Πώς-θα-ήμουν-τώρα χωρίς εκείνη τη σχέση στην 3η Λυκείου που έπεσα με τα μούτρα σαν το βλάκα. 

Να’μαι στο σερβίς.Στην ομάδα βόλλευ ανδρών.Στον Παναθηναικό?
Μπορεί.

Να’μαι στο Πολυτεχνείο. Κοντά σε εκείνη τη γκόμενα που πάντα γούσταρα και που μου έκανε τη ζωή κόλαση στο φροντιστήριο.

Να’μαι.Κάποιος άλλος.

Χρόνος

Καλη Χρονιά σε όλους..λίγο καθυστερημένα.

Μετράω 26 ημέρες από το τέλος του 2007 και όχι 26 ημέρες από την αρχή του 2008.

Αυτή είναι η μικρή διαφορά του τρόπου με τον οποίο κάποιος μπορεί να αντιμετωπίζει το χρόνο.Κτητικά, νοσταλγικά, αδιάφορα, καταχρηστικά.

Η σχέση μου με το χρόνο όσο μεγαλώνω γίνεται χειρότερη..στα μαθητικά χρόνια ήταν απλά υπέροχη.Συνεπής , με προτεραιότητες, ο χρόνος μου μοιραζόταν στον αθλητισμό που τόσο αγαπούσα και στα μαθήματά μου τα οποία επίσης λάτρευα σαν καλός φύτουκλας που ήμουν. Προσκολλημένος σε αυτές τις 2 δραστηριότητες που μου προσέφεραν τόσα πολλά.

Τα χρόνια πέρασαν και ό χρόνος μου άρχισε να μοιράζεται σε διαφορετικά κάθε εποχή πράγματα. Τις ώρες του αθλητισμού αντικατέστησαν οι ώρες στην καφετέρια. Τις ώρες που διάβασα αντικατέστησαν οι ώρες που ρέμβαζα.

Ώρες που αφιέρωσα σε φίλους , ήμουν εκεί να ακούσω ,να βοηθήσω , να διασκεδάσω , κοινές εμπειρίες..

Ώρες που αφιέρωσα σε σχέσεις, να δώσω, να πάρω , να απογοητεύσω και να απογοητευθώ.

Ώρες στη δουλειά ,προσπαθώντας να αποδώσω το μέγιστο που μπορώ για να έχω αργότερα τα κότσια να απαντήσω στον οποιοδήποτε και να μη κολλώνω μπροστά σε κανένα και τίποτα.

Ώρες ύπνου που αντικατέστησαν ώρες σκέψεις και προβληματισμού για το πώς θα διορθώσω και θα λύσω καταστάσεις που τις έβλεπα με το μικροσκόπιο.Ώρες που προσπαθούσα να λύσω τα άλυτα οργιζόμενος με τον εαυτό μου και τους γύρω μου.

Χρόνος που συντελει στην πολυπλοκότητα της ζωής μας…χρόνος που αφιερώνουμε αναπολώντας το παρελθόν.Χρόνος που κάνουμε rewind και αλλάζουμε από μικρές λεπτομέρειες έως όλη τη διαδικασία των χειρισμών μας, νεκρός ανώφελος χρόνος.

Βασικά δεν ξέρω γιατί το γράφω αυτό το blog. Μάλλον θέλω να αντικαταστήσω το νεκρό μου χρόνο ή..ξαναδιαβάζοντας ότι έχω γράψει μέχρι εδώ φαίνεται οτι τον αναπαράγω εδώ μέσα.

Αυτός ο κόμπος …

Και ναι λοιπον.Έχω καμιά ώρα που γύρισα απ’έξω.Πέρασα όμορφα,ποτα,συζητήσεις.Αλλά έχω το ρημαδιασμένο κόμπο της επόμενης μέρας.

Δεν θέλω να σκέφτομαι τι έχω να κάνω αύριο, ήδη ζορίζομαι στην ιδέα ότι υπάρχει τρέξιμο.Μόνο εγώ γμτ ανχώνομαι έτσι?

Νάρκισσος.

Είναι τρομερό πραγματικά τρομερό…

Να ορίζουν τη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων άνθρωποι που είτε έχουν φιλήσει είτε έχουν δώσει κώλο…άνθρωποι με προσωπικότητες που ανταγωνίζονται στα απωθημένα και έχουν εντάξει στο πρόγραμμα κάθε είδους λαμογιές …

Μπορώ αλλά…δεν θέλω. Έχω κι άλλες επιλογές από το να ακολουθήσω την πορεία σας ρε.. και θα εμμένω σε αυτές έως ότου κουραστώ να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

TV-ti-gone

 

Οκ, το “Παρά πέντε” τέλειωσε (όχι οτι το έβλεπα ανελλειπώς), σιγά σιγά θα αρχίσουν οι κλασσικές μας επαναλήψεις…. (των επαναλήψεων)…στην καλύτερη θα δούμε για 678η φορά το “Δυο ξένοι” και στη χειρότερη την αδυναμία μου..”Φρουροί της Αχαίας”… Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που συνειδητοποιείς το βαθμό εξάρτησής σου από την τηλεόραση.Συνεχές zapping με την προσμονή ότι θα πετύχεις κάτι εν εξελίξει, live , ή έστω κάτι που δεν έχει βγει από το χρονοντούλαπο της Τατιάνας. Τότε αποφασίζεις ίσως για πρώτη φορά να αγοράσεις tv-περιοδικό χωρίς το κίνητρο να είναι ο διαγωνισμός με δώρο το 5ημερο ταξίδι στις Μαλδίβες ή με τετρασέλιδο αφιέρωμα στα brownies της Βέφας, αλλά με σκοπό να ενημερωθείς λεπτομερώς για το τι σε περιμένει.Αν η ταμίας στο γειτονικό video club σε φωνάζει με το μικρό σου, αν στο “ ιιιιιιι ” λυποθιμάς κι εσύ, τότε ναι, η διάγνωση είναι στερητικό τηλεσύνδρομο..